Zo ontstond onder de vele stukken die in deze 2000 jaar op het toneel van het leven werden gepresenteerd, het verhaal van de slavernij en de geboorte van de didactiek van de 'Pretos Velhos' [zwarte ouden].
De Jaguars van de falanx die tegenwoordig de Vale do Amanhecer-beweging vormen, zijn geëvolueerde geesten, die al belangrijke persoonlijkheden hebben ingenomen onder de Equitumanen, Tumuchys en Jaguars.
De meesten van hen waren leiders in de wetenschappen, de kunsten, in oorlogen en in de regering van volkeren en naties. Dit had hen trots en hooghartig gemaakt, en als gevolg daarvan hadden ze zwaar in de schulden gezeten.
Zodra het tijdperk van Jezus was aangebroken, zouden ze door de zeef van nederigheid, tolerantie en liefde moeten gaan, zoals trouwens alle geesten die de mensheid van deze twee millennia zouden samenstellen. Maar voor hen, gewend aan leiderschap, zou hun rol prominent aanwezig moeten zijn.
En zo gebeurde...
Portugal domineerde de zeeën in de 15e en 16e eeuw. Hun schepen voeren over de wateren van de continenten en lieten kolonies achter waar ze aanmeerden. Vanuit deze kolonies, in landen die door de Europeanen als exotisch werden beschouwd, gingen speciale goederen, de "specerijen", naar Europa. En met deze goederen kwamen ook de slaven.
Europeanen werden vanaf de oudheid gebruikt voor het idee om krijgsgevangenen of geldschuldenaars tot slaaf te maken. Het idee van de slaaf voor eenvoudige slavernij bestond in die tijd meer in Afrika en in het Oosten.
Met de komst van de eerste geïmporteerde zwarte slaven werd hun commercialisering geboren, wat belangrijk werd in het tijdperk van ontdekking. In de loop der jaren werd slavernij een instituut, een normale levensgewoonte, zelfs geaccepteerd door religies. Dat was toen Brazilië werd ontdekt.
Kort na de ontdekking, kwamen de eerste slaven naar de suikerrietplantages. Deze handel duurde tot 1888. Voor de geschiedenis werd slavernij geregistreerd als slechts een episode, soms de 'zwarte vlek in de geschiedenis van Brazilië' genoemd, of gezien als een gevolg van de economische feiten van die tijd.
Op het spirituele vlak...
was slavernij in feite de verlossende beweging...
de grote test van de missionaire geesten, van de schuldenaars, van de trotsen...
omdat het de diepste inwijdingsbetekenis had: de dood, de persoonlijkheid-eliminatie...
waardoor de opkomst van individualiteit werd afgedwongen.
Net als in het theater, waar de kunstenaar het personage soms overlapt, legde een bepaald aantal slaven de basis voor de laatste fase van de Escola do Caminho, waarmee ze wortels creëerden in de Braziliaanse religiositeit.
Onder deze slaven bevonden zich talloze Jaguars, die op hun beurt Equitumanen en Tumuchys waren geweest.
Pai João de Enoque [Enoch]
Twee oude leiders vielen op.
Twee verheven geesten die als missionarissen een zware test ondergingen.
Twee individuen die de karakters Pai Zé Pedro en Pai João vertegenwoordigden.
In de 372 jaar dat de slavernij in Brazilië duurde, waren ze slaven in twee incarnaties.
Slavernij had de diepste inwijdingsbetekenis: dood, de eliminatie van persoonlijkheid en de daaruit voortvloeiende geboorte, nog steeds op aarde, van individualiteit.
De menselijke persoon verloor zijn identiteit toen hij tot slaaf werd gemaakt, of werd zonder deze geboren, wanneer hij als dochter van een slaaf werd geboren. De leerstellige consequentie van dit feit is van groot belang: niet in staat om de eisen van lichaam en ziel op te leggen, was de slaaf praktisch verplicht toe te geven aan de eisen van zijn geest. Vandaar dat mediamieke praktijken onder slaven in Brazilië werden geboren.
In een eerste incarnatie waren Pai Zé Pedro en Pai João slaven uit Afrika.
Als goede missionarissen waren zij de eersten die de ontberingen van de pijnlijke incarnatie-ervaring in hun vlees voelden. Toen ze ouder werden en door hun meesters als nutteloos werden beschouwd, creëerden ze, gebruikmakend van de natuurlijke nostalgie van hun medeslaven, de praktijk van 'charmes'.
Deze traditionele geesten van grote opperhoofden, nu gereduceerd tot de figuren van ellendige slaven, hadden ook behoord tot beschavingen waarin schrijven praktisch niet werd gebruikt in het dagelijks leven. Bestellingen werden verzonden en ontvangen door geluid, door spraakopdrachten, door geheime wachtwoorden, door trillende magie.
Hun geheugen werd getraind, in deze duizenden jaren, door de feiten op te nemen die werden verteld, gezongen, uitgedrukt door geluid. Toen geluid niet mogelijk was, ging communicatie via gebaren, via mime. En zo communiceerden de slaven, gaven lucht aan hun verlangens, door middel van gebaren, dans, gezangen en gekreun...
Het eenvoudigste en meest praktische instrument was de atabaque. Pai João zat op een boomstronk en speelde zijn atabaque. Zijn cadansgeluid vormde de mantra's die zich op mysterieuze wijze verspreidden in de bossen en in de zielen van mensen.
En zo werden langzaam, door de dramatische plot, op een bevoorrecht podium voorbereid, Brazilië genaamd, de zogenaamde Afro-Braziliaanse culten geboren.
Als ervaren geesten van deze planeet en leden van de missie van Christus Jezus bezaten Pai João en Pai Zé Pedro de nodige mediamieke en inwijdings-bagage die hun taak vergemakkelijkte. Hoewel ze tot boerderijen ver uit elkaar behoorden, vervoerden en praatten ze met elkaar.
Vader João, meer gewend dan pater Zé Pedro om te regeren en te bevelen, was de uitvoerende macht. Pater Zé Pedro, meer mystiek, voerde de magie uit. En er gebeurden buitengewone dingen in de relaties van slaven met hun meesters.
[bron]
