Bernard had een speciale toewijding aan de Maagd Maria...
en zou later verschillende werken schrijven over de Koningin der Hemel...
vandaar zijn prachtige titel 'The Bard of Mary'.
in Uffizi...
St. Bernard zou de rol van Anselmus van Canterbury uitwerken, bij het omzetten van het sacramentele rituele christendom van de vroege middeleeuwen in een nieuw, meer persoonlijk vastgehouden geloof, met het leven van Christus als model, en een nieuwe nadruk op de Maagd Maria.
In tegenstelling tot de rationele benadering van goddelijk begrip die de scholastici aannamen, predikte Bernard een onmiddellijk geloof, waarin de voorspreekster de Maagd Maria was.
Filippino Lippi
In 1115, 25 jaar oud...
werd Sint Bernard gestuurd om een nieuw klooster [tegenwoordig een gevangenis!] te stichten in de buurt van Ville-sous-la-Ferté, de 'Vallei van het Licht', Claire Vallée, in het dal van de rivier de Aube [Dageraad]!
Als jonge abt publiceerde hij een reeks preken over de Annunciatie. Deze markeerden hem niet alleen als een zeer begaafde spirituele schrijver, maar ook als de 'citharavan Maria', vooral bekend om zijn ontwikkeling van Maria's bemiddelende rol.
De centrale elementen van Bernards mariologie zijn hoe hij de maagdelijkheid van Maria, 'Sterre der Zee', en haar rol als Middelares uitlegde.
Hij wordt bestempeld als de 'Doctor Mellifluus'...
de 'honingvloeiende leraar' vanwege zijn welsprekendheid.
Bernard werd in januari 1174 heilig verklaard door paus Alexander III, en paus Pius VII verklaarde hem in 1830 tot kerkleraar. Op de 800ste verjaardag van zijn dood, gaf paus Pius XII een encycliek uit over Bernard, 'Doctor Mellifluus', waarin hij hem bestempelde als 'De Laatste van de vaders.'
Bernard verwierp de menselijke filosofie niet, de échte filosofie, die tot God leidt. Hij maakt onderscheid tussen verschillende soorten kennis, waarvan de hoogste de theologie is.
Filippo Lippi
Sint Bernard speelde een belangrijke rol...
bij het opnieuw benadrukken van het belang van Lectio Divina en contemplatie over de Schrift binnen de cisterciënzerorde. Bernard had opgemerkt dat wanneer Lectio Divina werd verwaarloosd, het kloosterleven leed. Lectio Divina en contemplatie, geleid door de Heilige Geest, beschouwde hij als de sleutels tot het voeden van de christelijke spiritualiteit.
Hij merkte, eeuwen geleden, op:
'De mensen die hun eigen spirituele leiders zijn...
waren Tescelin de Fontaine, heer van Fontaine-lès-Dijon...
en de heilige Alèthe de Montbard, beiden leden van de hoogste adel van Bourgondië.
Het Couvent et Basilique Saint-Bernard, een verzameling gebouwen uit de 12e, 17e en 19e eeuw, is opgedragen aan Bernard en staat op zijn geboorteplaats in Fontaine-lès-Dijon.
Bernard was de 3e van zeven kinderen, van wie zes zonen.
Op negenjarige leeftijd werd hij naar een school in Châtillon-sur-Seine[80km NW] gestuurd, geleid door de seculiere kanunniken van Saint-Vorles.
Bernard had een grote smaak voor literatuur en wijdde zich enige tijd aan poëzie. Zijn succes in de studie won de bewondering van zijn leraren. Hij wilde uitblinken in literatuur om de studie van de Bijbel op te pakken.
Giastin was beginning to have a relationship of special friendship with Jesus.
She was sorry to see him suffer on the cross and kept Him company by telling Him what she lived every day. Together with her sister Rosaria, she told Him jokes and funny facts, to distract him from all the pain that people normally pour on him. In doing so, they were sure that Jesus would always go to see them to have fun.
Out of curiosity...
to understand everything that was written...
Giastin asked her sister to teach her to read and write when she was only five years old and she soon became passionate about daily reading of the Gospel for children.
From the age of four, she showed a great passion for drawing, making her prefer colors to toys. Her days went by happily, devoted to drawing and writing, but above all to her friends, who populated our home, and to the great love of her sister Rosaria, to whom she was very attached.
When her beloved sister died in 1996, Giastin was nine years old, and to her great chagrin, she abandoned all her passions for four years and then resumed them with great enthusiasm.
she began a passionate study of the artists most congenial to her, Monet and especially Van Gogh.
She painted and wrote a lot, so much so that in 2002 San Marco in Lamis hosted the first exhibition of her paintings entitled 'Il Volo', revived in Rignano Garganico in August of the same year.
She began to collaborate with the beatitutdo.it site in the section dedicated to children, called Beatitudokids, where she shared her passions and her discoveries, and offered a reflection on the values of life.
In June 2003, she proposed to San Marco, Apricena and Rignano Garganico a new exhibition entitled '…E Continuo A Volare...' [and I keep flying].
In 2003 she published a collection of poems and prayers presented to high school students in the town's municipal library, an event filmed and broadcast by RAI.
On February 21st, 2004, Giastin flew to heaven, and on June 4th and 5th of the same year, in Foggia, at Palazzo Dogana, the retrospective entitled 'Giastin racconta' was held, re-proposed in Otranto at the Diocesan Museum on June 19th.
Subsequently, the exhibition was hosted in Torremaggiore, in Rignano Garganico, in San Giovanni Rotondo (all in 2005) and in Sternatia (in August 2007).
Like for Christmas, she already started in September for the decorations to be made.
Because every year, the crib theme was different, and so the tree changed style too.
She never got bored.
In the evening, when I said to her: 'Giastin, I'll put you to bed', she replied: 'Why are the days so short?' I looked at her, and laughing I said: 'Giastin, you are unique, I believe that the good Lord threw the mold after creating you.'
She laughed out loud replying: 'Sure mom, He wants me unique in the world!'
and became the director of several convents of sisters...
for whom he wrote various treatises on piety, and a commentary on the Canticle of Canticles.
He also composed hymns, one being the first hymn in honor of the Sacred Heart of Jesus.
Anthony van Dyck
His life was one of continuous penance...
and he suffered strong temptations and physical illnesses.
He was afflicted by incessant headaches that only ceased when he approached the altar to celebrate Mass. Their intensity used to increase with the approach of Feast Days. In a play on words, he used to say: Festa sunt mihi infesta ["Feast Days are devastating for me"].
He had great sympathy for afflicted persons...
who always found in him a warm welcome and secure refuge.
-
The whole life of St. Herman was filled with visions and ecstasies.
Until his last day he enjoyed a continuous familiarity with the supernatural.
He had under his charge the spiritual welfare of the Cistercian nuns at Hoven, near Zulpich.
Here he died and was buried in the cloister.
Later his body was found incorrupt.
For it was transferred to Steinfeld, where his marble tomb can be seen to the present day.
Portions of his relics are at Cologne and at Antwerp.
She very softly sang a beautiful melody and these words:
“Ora pro nobis, Ora pro nobis”...
Listen to My Voice that asks you for more prayer.
Listen to My Voice that clamors for more prayer from the heart.
Sing to contemplate the Heart of My Son and My Immaculate Heart.
Sing to elevate your souls towards the spaces where We, the Messengers of God, are.
And there, we will teach you to contemplate the Consciousness of God...
so that in this way the Source of Mercy and Forgiveness for humanity may descend.
Sing, so that your souls may quickly arrive in the planes where Light and Peace...
share with the angels, that eternally praise Our Lord.
If you did this, you would contemplate with the heart the Kingdom of the Heavens.
Sing, together with the Angels praise the Kingdom of Our Father...
and see your consciousnesses converted into divine Light.
I know that you little understand what I tell you.
But those who seek to accomplish these My requests, as the Divine Word pronounced for My little creatures, will get to know one of the universal mysteries that have always been available for the Children of God.
Elevate your prayers as Celestial Music towards Heaven...
and the Lord will listen with immense gratitude to your song of the heart.
Offer your talent, the one that God has given you, so that through the Creator Word the essences and the souls of humanity which suffer in dark places may be rescued by Me and by My Angels.
This melody of love will open the doors of the abysses...
and there I will enter to rescue My children that are lost.
Elevate yourselves, My children.
Elevate yourselves through the Word made Celestial Music...
and find in it a sacred instrument of love and redemption.
I wait for you in the Kingdom of Heavens to play this sacred instrument, and to have you travel together with Me through the unfathomable abysses where My other children wait for an opportunity to return home.
De Hirundine, Over de Zwaluw, van Radboud van Utrecht, die nauw met Oost-Nederland is verbonden.
Veel poëzieliefhebbers weten dat vogels al heel vroeg doordrongen in de Nederlandse poëzie. Hebban olla vogala, kennen ze als de oudste Nederlandstalige dichtregel. “Het mogen dan de oudste dichtregels in de Nederlandse taal zijn, het is niet het oudste Nederlandse gedicht”, onthulde René Veenman in jaargang 2005 van Madoc, tijdschrift over de Middeleeuwen.
“Al veel eerder werden er in Nederland gedichten geschreven”, schreef hij, “maar dan in het Latijn, de gangbare taal voor wetenschap en literatuur in de Middeleeuwen. Die Latijnse poëzie is veel minder bekend.
Zo komt het dat het gedicht Over de Zwaluw van Radboud van Utrecht alleen bekend is bij enkele geleerden die zich met het middeleeuws Latijn bezighouden, terwijl het zeer goede papieren heeft om als het oudste Nederlandse gedicht te mogen worden bestempeld.”
Vertaald luiden de eerste twee regels van Radbouds gedicht:
Ik heb een lichaam met een zeer geschikte vorm,
waarmee ik voor geen mens op aard tot last kan zijn.
Tot de Duitse historicus Ernst Ludwig Dümmler in 1876 in een Duits tijdschrift publiceerde over het gedicht was het onbekend. Het 44 regels tellende gedicht was aangetroffen in een Vaticaanse bibliotheek.
In het kleine oeuvre van Radboud neemt Over de Zwaluw een unieke plaats in, omdat het als enige niet aan een kerkelijk of religieus onderwerp is gewijd.
Radboud werd omstreeks het midden van de 9de eeuw in de buurt van Namen geboren uit een aanzienlijke Frankische familie.
Toen in 899 bisschop Odilbold/Adelbold I van Utrecht overleed, volgde Radboud hem op. Hij resideerde echter niet in Utrecht, dat door de Vikingen was verwoest, maar in Deventer. Hij overleed in Ootmarsum[Twente] op 29 november 917 en werd begraven in Deventer.
"St. JPII spoke of the need for a new evangelization...
addressed to all those who, although they have heard talk of the faith, no longer appreciate, no longer know the BEAUTY of Christianity; on the contrary, at times they even view it as an obstacle to achieving happiness. One reason the church exists, is that our hunger for BEAUTY will not go away.
We cannot emphasize enough about the importance of BEAUTY in service of evangelization. The Sistine Chapel Ceiling, the Sainte Chapelle, Dante’s Divine Comedy, Bach’s St. Matthew’s Passion, T.S. Eliot’s Four Quartets, and the Cathedral of Chartres all have an extraordinary convincing power, in many ways surpassing that of formal arguments.
So I affirm the Path of Truth and the Path of Beauty.
I’m convinced that, at this moment, we need good arguments...
