são carlos 6

Het Imaculada Casa do Alívio do Sofrimento...

- met dezelfde naam als het hospitaal van padre Pio in San Giovanni [St.-Jan!] Rotondo! -

de 'Lichtkern van Figueira in São Carlos'... 

werd begin jaren negentig opgericht als een non-profit instelling, die zichzelf onderhoudt door middel van donaties ter ondersteuning van de diensten die gratis worden verleend aan de bevolking, in het bijzonder aan ouderen die in verpleeghuizen wonen, gezinnen in de periferie, evenals adolescenten en jongeren zodat ze wakker worden voor een leven gebaseerd op ethische en altruïstische waarden.

Voor ouderen biedt het Huis ambachtelijke workshops en ontspanningsmomenten aan. Voor kinderen en jongeren zijn de belangrijkste activiteiten muziekworkshops, en verschillende soorten van knutselen, evenals speelse spelletjes.

De Nucleus houdt dagelijks zijn deuren open voor degenen die rust en vrede zoeken en naar nieuwe levensstandaarden streven, evenals voor gebedsbijeenkomsten die worden gehouden door het Klooster van de Transfiguratie, deel van de gemeenschap en gekoppeld aan de Grace Mercy Order. 

Dit alles gelegen aan de Rua Abrahão João 1074, in São Carlos. Een blokje om wonen passionistinnen [cf. Gemma Galgani] in het Mosteiro São Paulo da Cruz, en ligt even verder een Umbandatempel, gewijd aan de orisha Pai Oxalá, de Hemelvader [aan wie de vrijdagen zijn gewijd]...

[bron]

clair-vaux 6

Wat hebben Bernard van Clairvaux, een middeleeuwse mysticus... 

en Padre Pio, een hedendaagse monnik, met elkaar gemeen? 

Beiden waren niet alleen heiligen, maar toonden ook diepe toewijding... 

aan de Heilige Schouderwond van Christus.

een wond 'onbekend aan de mensen'...

Sint Bernard van Clairvaux...

vertelde in de Annales de Clairvaux dat hij op een dag, biddend tot Jezus, aan Hem vroeg wat zijn ergste lijden was geweest dat tot dan toe onbekend was gebleven, en hier is wat Christus hem antwoordde:

'Ik had, terwijl ik het kruis droeg, een diepe wond die me meer pijn deed dan de andere en die niet bekend is bij de mensen. Maar onthul ze aan getrouwe christenen en weet dat alle Genade die van Mij zal worden gevraagd krachtens deze plaag, aan hun zal worden verleend. En aan allen die Mij uit liefde voor deze zullen eren, zal ik dagelijkse zonden vergeven en doodzonden niet meer gedenken.'

De heilige Pio van Pietrelcina [†1968]... 

beroemd als biechtvader en als heilige man die meer dan 50 jaar de stigmata droeg...

In zijn boek Il Papa e Il Frate (De paus en de monnik) meldt Stefano Campanella een zeer interessante uitwisseling tussen de toekomstige heilige, Pio, en de toekomstige paus Johannes Paulus II, Karol Wojtyla.

Wojtyla vroeg Padre Pio welke van de stigmata de meest pijnlijke was, in de verwachting dat het de wond in zijn zij was, maar de monnik antwoordde: 'Het is de wonde in de schouder, die niemand kent en die nooit is genezen.'

In 2008 schreef de Amerikaanse auteur Frank Rega over Pater Pio: 

'Hij had de monnik Modestino Fucci toevertrouwd dat hij het meest leed toen hij zijn hemd uittrok. Modestino dacht, net als de jonge Wojtyla, dat dat kwam door het stigma aan zijn rechterkant. Maar op 4 februari 1974, toen hij de inventaris opmaakte van alles wat zich in de cel van de dode monnik bevond, ontdekte hij dat Padre Pio's hemd bloedvlekken op de rechterschouder had.

'In zijn avondgebed vroeg broeder Modestino aan Padre Pio om hem de betekenis van deze bloedvlekken uit te leggen, en hem een ​​teken te sturen of hij werkelijk de wond op de schouder van Christus had gedragen.

'Hij ging naar bed, maar werd gewekt door een ondragelijke pijn in zijn rechterschouder, alsof een mes hem tot op het bot had gesneden. Hij had het gevoel dat hij zou sterven als de pijn aanhield, maar het was van korte duur.

'Toen werd zijn cel gevuld met de goddelijke geur van bloemen, een teken van Padre Pio's spirituele aanwezigheid, en Modestino hoorde een stem zeggen: Dit is wat ik heb geleden.'

Sint-Bernardus van Clairvaux... 

na de boodschap van Jezus te hebben ontvangen... 

bad voor zijn devotie tot de Heilige Wond steeds het volgende gebed:

Meest geliefde Heer

meest zachtmoedige Lam van God

Ik, arme zondaar, aanbid en vereer

de Allerheiligste Wond die Gij op Uw schouder droeg

het zeer zware kruis naar Golgotha ​ge​dragen

dat drie heilige beenderen onbedekt liet

en enorme pijn veroorzaakte.

Ik smeek U, op grond

van de verdiensten van de genoemde kastijding

om medelijden met mij te hebben, en me te vergeven

van al mijn doodzonden en alle dagelijkse zonden

en me bij te staan ​​in het uur van de dood

en te leiden naar Uw

Hemelse Koninkrijk.

Amen

[bron]

tempel-iers 1

In de zestiende statie 

zend de Messias, al naar de hemel opgevaren, de Allerheiligste Maagd en Haar apostelen om de Orde van de Tempeliers te stichten, de Orde van de Eucharistie, die zich over de vier punten van de aarde verspreidde, en zo leerde de hele mensheid God kennen via Jezus, tot Lichaam en Bloed gemaakt, in glorie en lof aan de Allerhoogste.

In de zeventiende statie 

dragen Maria de Moeder van Jezus, Maria Magdalena, Jozef van Arimathea priester van Jeruzalem, en een groep gelovige vrouwen toegewijd aan de Verlosser de relikwieën van de Passie in een lange pelgrimstocht rond de wereld, waarbij ze de christelijke codes van Verlossing op elk punt op aarde uitgieten, en aldus rezen nieuwe lichten op vanuit het binnenste de aarde.

In de achttiende statie 

het laatste station van de Via Crucis

verspreidden de apostelen twee aan twee, samen met nog veel meer vrienden die toen het evangelie leefden, het Heilige Woord, de Boodschap van het Lijden van Jezus, waardoor de 144.000 gewekt werden als de nieuwe Christussen die in deze tijd zouden ontwaken.

Ik wil van deze Via Crucis... 

een eeuwig pad binnen in jullie harten maken.

Ik wil de wereld kunnen bereiken, Mijn kinderen, en in de toekomst de Via Crucis van het nieuwe tijdperk vertellen, sprekend tot degenen die in de volgende tijd zullen komen over degenen die het kruis van Christus hebben vernieuwd, de zonden van dit moment op de planeet overstijgend, lijdend in de naam van God voor de vernieuwing en de redding van alle zielen.

Dit is het moment, geliefden, voor ieder om zijn kruis te dragen, net zoals Mijn Zoon het droeg. Dat je in staat bent om jezelf en de aanbiedingen die deze wereld je doet te overwinnen, om verlossing te bereiken, niet alleen voor je eigen ziel, maar voor het hele mensenras dat vandaag in de wereld leeft.

Ik wil kunnen vertellen, aan het eind van déze Via Crucis, dat nieuwe christussen herboren werden, die in dit Universum de realisatie van het Goddelijke Project uitvoerden, omdat ze in staat waren om Liefde te leven, om als mensenras de Liefde te hernieuwen, die Mijn Zoon zovele jaren geleden leefde.

Mijn kinderen, ik wil kunnen spreken over degenen die zullen worden opgewekt nadat ze in hun leven zijn gestorven. Ik wil kunnen spreken over degenen die naar de hemel zullen opstijgen, één zullen worden met Christus en in essentie zullen terugkeren naar de Ene Essentie van God. 

Ik wil spreken, Mijn kinderen, in het Universum. 

Laat Mijn Stem weergalmen in alle werelden, net zoals ze weergalmt in de naties van vandaag, niet alleen de overwinning van Mijn Zoon aankondigend, maar de overwinning van alle zielen van deze wereld. Dat uiteindelijk, Mijn kinderen, een ras van Christussen werd geboren in dit Universum om het kwaad definitief te overwinnen en voor altijd de Glorie/Triomf van God te manifesteren.

[13.7.14]

gravina 5

COSIMO

A few years passed... 

and I found myself in my 4th pregnancy. 

I decided to do the amniocentesis [vruchtwaterpunctie]. 

I wanted to face everything from the beginning, so the verdict was the same, but this time I was not angry, I knew that God was with me, and so I decided for life and with life. 

Cosimo was born on September 5th, 1994. 

He was a boy, something was wrong, because the doctors claimed that if it hits the female gene, it could not do anything about the male gene? And wasn't it one in four? Even today, we do not know what happened and why, the geneticist simply told us: a fatality and that it can happen one in a billion people. 

We have been chosen. Today we are aware that in our house we have hosted three wonderful souls, who have brightened our days, and who now continue to be close to us in heaven. 

Death separates bodies, not souls. 

We feel united when we pray... 

or when we communicate with the Eucharistic Sacrament. 

Christ defeated death for us. 

For you, and for everyone.

Their illness was a fatality.

Their life was full of beauty and in the end they won... 

their soul was always joyful and serene in God.

Today I define them like this: 

Rosaria the Light. 

Giastin the Announcement. 

And Cosimo the Prayer. 

These elements need each other as in a circle. 

A continuous thread.

Giastin flew to heaven on February 21st, 2004... 

wearing his dance shoes... 

because the first thing she would do in Heaven was dance for her God of her's.

Cosimo flew to the sky on February 24th, 2009... 

after repeating 3 times: 'Jesus, you know I love you.'

The miracle also came true in Giastin and Cosimo... 

God extended their days - even if they didn't live 90 years. 

Rosaria lived 15, Giastin 16 and Cosimo 14 years.

All our children chose the sky after a short period with us. 

But their passage was not useless. 

And as Giastin said: 

'The world is beautiful precisely because there are different trees, different flowers, and above all different people, and each of these people is an important piece, that is valid, and serves to complete the puzzle of God.'

[bron]

gravina 4

GIASTIN

While Rosaria was growing up, being 5 years old... 

I realized I was waiting for my third baby. 

I had no fear, the doctors were clear, this disease affects one in 4 children, and if it affects the female gene, it does not affect the male one, so I faced the pregnancy with great serenity. 

Giastin was born on October 29th, 1987, and when the midwife saw her, she told me: "Today, a star is born!" I laughed and asked why, so she replied that it seemed that she was already in position for a photo, and she had such a clever little face, that the nurses took her in turns in their arms.

At that time we were in Germany. Rosaria was in Italy with my parents. 

So we decided with Giuseppe to return. 

Giastin was fine. 

All the medical examinations confirmed it, so as she began to grow and began to walk, we were serene and Rosaria was very happy with her little sister, and if Giastin had ever had a problem of speech, Rosaria was always ready to guess every word, in fact Giastin was a river in flood for everything she said and Rosaria was very happy for every new word.

-

But soon all this peace would disappear. 

I realized that Giastin struggled to stand up, she no longer got out of the bed alone, something was wrong and I took her to the hospital. 

The doctor tells me, after having examined her, that the reflexes were there and the little girl was fine, she tells me that I was becoming paranoid, but seeing my concern she told me that after Easter she would have hospitalized her and deepened the matter. She asked me if I was aware of everything the child will have to face and I said yes. 

That Easter never passed, I couldn't wait to hospitalize her. So the day came, a month passed before having the whole picture complete. That day she was alone in the hospital with Giastin, she called the head physician and told me: 'Carolina, I can confirm what you thought, Giastin is suffering from the same disease as Rosaria, but I can't explain it.'

It is useless to add what happened inside me. 

It is something that devastates your soul. You no longer feel your body. 

Already about Rosaria I had said to God: 'You on your way and I on mine!' Now again, more my anger towards Him grew, and even more I sank into the darkness. That anger became like a superhuman strength, and the challenge of making it without Him and not succumbing [bezwijken]. 

But that was not all, within a week Giuseppe would have had a very bad accident, and was a year bedridden. All this plunged me even deeper into the darkness of my loneliness of the soul.

-

Meanwhile Giastin was growing up. 

She was two and a half years old, when she saw a crucifix and asked me: 'Mum, but Jesus why did they put him on the cross? Was he so naughty?' Without thinking, I answered her: 'No Giastin, Jesus died out of love for you, for me, and for everyone.' 

I had given that answer to myself that afternoon. 

And I began to ask myself a thousand questions.

The next morning... 

I went to Rosaria's bed to wake her up... 

and she always said to me: 'Mom, I love you.' 

This was her good morning, I looked at her big eyes, and I immediately understood that God was saying to me: 'I love you.' 

She had it to me repeated every day, without ever getting tired, and from that moment I had found a medicine for my daughters, but no pharmaceutical company could produce it, it cost too much, the only ones who could invest all that amount were me and Giuseppe, yes because that medicine was called Love.

-

From that day everything changed. 

A light began to emerge until my confession with a holy priest. 

That evening I went home, yes home, that house where God the Father was waiting for me to celebrate, 

I still carry that party in my heart and soul. 

After my conversion, nothing scared me... 

and no one could harm me.

[bron]

gravina 3

ROSARIA

April 4th, 1981 in Wuppertal in Germany... 

I gave birth to my second child, Rosaria. With her the sun entered our house, the joy was so great that my heart burst. Everything was going well, she was growing up and her big eyes seemed to pierce your soul.

Rosaria was about 9 months old... 

when everything collapsed. 

A simple cold, that became more serious every day. The doctor was calm, saying: 'Lady, give the medicines time to take their effect', but I was not calm at all, I saw how she coughed and how suddenly that little bundle became bluish. 

Rush to the hospital, after a while they took us to the ward [afdeling], a strange ward, the rooms were separate, there was a bed and a crib and a glass window from which the nurses talked to me, I could not understand what was happening, no one told me anything except: 'Madam, we still have to wait!'... this every day...

-

A month passed... 

where no one could come, only Giuseppe through a glass window.

There was the first diagnosis: pneumonia. But that was not all, the doctors told me, that for them she had a rare disease, but they were not sure of the diagnosis, for this reason they transferred us to another clinic where they studied rare diseases. 

When I left the ward, I realized, reading the writing, that we had been in the infectious disease ward. That's why no one could enter. My blood froze, something was happening, it seemed like a storm was overwhelming us and we didn't know how to shelter ourselves, so all the way I was begging God, to get us out of all that darkness.

We arrived and they took us directly to the ward for rare diseases. 

The days passed with a thousand visits, analyzes, but no answer, it seemed that time had stopped. Until that morning of March 28th came, when the doctors came by for the visit, saying: 'Madam, let's wait the last report, but in the afternoon you will be able to go home.' So I called home for them to pick me up in the afternoon. 

Around 5pm the head physician came into the room, and she said to me: 'Are you alone?' and I replied that soon my husband and father would arrive. The doctor told me, as soon as they arrive to go to her office. I looked at the end of the corridor, then at the clock and I didn't see anyone. 

I looked at the clock again, and it was 5:30pm, here came Giuseppe and my father, so we went to the primary's office, she invited us to sit down but her face promised nothing good. She began to speak saying many technical things and then the sentence: 'Spinal Amyotrophy of the Werding Hofmann Type', and the child will not live more than 14 months.

-

I don't know how I survived that moment. 

I had no voice, I had no tears, I just wanted the floor to open, I saw my husband and father cry but I was there, a lifeless being, I felt paralyzed and did not understand where was God, why all this. 

I suddenly left that room and went to the room where I had left Rosaria, took her in my arms and pressed her to my heart, saying: 'No one will take you away from me!' I was crazy, and for days no one could get Rosaria out of my arms, I lost the light of reason.

-

For some time... 

there were many thoughts that were whirling in my mind. 

The first of all was that I had not understood well, because I was in Germany, then I wanted to go back to Italy, so I would understand better. Today, I can say that I understood very well, I was hiding only to not accept what was happening, in fact then the Italian doctors all confirmed the same diagnosis.

Time passed and Rosaria was there. 

The years passed and everything seemed to have no logic based on what the doctors claimed. Rosaria was there alive. Exactly after 14 years, Rosaria flew to the sky, March 28th, 1996, at 5:30pm. 

14 months became 14 years. 

The doctors were not mistaken. 

The diagnosis remained the same until the end.

-

The doctors of Bologna could not believe that Rosaria had lived so long. 

They expressed themselves thus: 'Only great love and total dedication can do these miracles.'

In the last moments of her life Rosaria, said to me: 'Mom, you see me, I am healed. Dad, Grandma, come and sing the Glory with me and then the Alleluia.' 

But I saw that she was sick. 

In her last minutes, she said to me: 'Mom, now Rosaria is leaving.'

And I replied: 'No, you are here in your bed.'

And she: 'Mom, there is God, I'm going with God!' 

So she flew away with her God of her's... 

that she had so loved.

[bron]

licht-krijger 6

On June 21st, 2010... 

Manuel celebrated his last birthday, and told his friends: 

'Jesus let me see Paradise, and it’s a wonderful place, a beautiful banquet prepared by Jesus. Jesus told me that I would die when I was nine, and that now I should suffer a little for Him. Afterwards, I will appear to Mom and my loved ones, and I will be touched and embraced by them.'

The last days of his agony arrived. 

His hemoglobin levels went down to a historical low. 

The doctors stopped giving him transfusions, because there was no hope. To the doctors’ amazement, the heart of this 'warrior' continued to beat for four more days. 

His mother understood immediately. 'Manuel, you made another agreement with Jesus, didn’t you?' The little boy affirmed with a gesture. He clearly offered his last drops of blood for someone whose name will never be known.

-

He gave his mother precise instructions... 

for the day of his death: 

that day he would wear his First Communion suit, and instead of a pillow for his head, he would rest on a Bible opened to the passage of Jeremiah 17:14 in which it is written: 

Yahweh, heal me, and I will be well.

Save me, and I will be safe. 

For all the glory is Yours.

He also said that she shouldn’t cry and that no one should cry. But rather, that they should be recollected in prayer, so that his funeral could reflect the great feast he was going to live in Heaven.

July 20th was his last day on earth. 

He was lying on his bed with his Rosary tightly held in his hands. 

Mass was celebrated in his room. 

After receiving Communion, he whispered, 'I have finished.'

During terrible suffering one night, two months before he died, he had said to his mother, 'You are my only true witness. You will have to write a lot of books about me, so that everyone can come to know my story.' 

It was not easy for her to keep her promise because of all the pain she suffered after her son passed away, but in the end love had the last word. Enza wrote Manuel: The Little Warrior of Light, based on the diary she wrote during the long illness. 

[bron]

licht-krijger 5

His mother and the priest... 

encouraged him to take painkillers to ease the pain...

but the child said, 'I want to wait a little longer before I take medicine, because Jesus needs my suffering to save souls.'

Towards the end of Manuel’s life...

in the early summer of 2010, he suffered excruciating [ondragelijke] headaches. After a test, the doctors found two tumor masses in his head, but his mother decided not to inform Manuel. 

Fr. Ignacio recalls, 'One day, after receiving Communion, he broke down in tears, and confided to his mother, and later to me, what Jesus had said to him. We had asked him what was wrong, since he was crying, and he told us that Jesus had given him a special gift, and that he was crying because he was happy. 

Jesus gave him two thorns from His crown, and he had them in his head. I was dumbfounded by his words, because it was humanly inexplicable. The two things perfectly coincided: two tumor masses and two thorns from the crown of Jesus—as a gift—in his head.'

[bron]

licht-krijger 4

In June of 2008...

Manuel went to Lourdes. 

After dinner, in the hostel, Manuel recited the Rosary with the Sicilian pilgrims and wanted to offer a decade for blind children. No one understood why he had this intention. On their return, they discovered that a blind child from another group had recovered his sight!

-

There were several priests close to Manuel. 

Fr. Ignacio Vazzana was Manuel’s spiritual director from September 2008 onwards, at Jesus’ request. 

He visited him every day in the hospital and at home. 

In March 2009, Manuel asked to go to confession more frequently. 'With great emotion, I remember the great sense of sin he had, so much so that he burst into tears during confession,' the priest said. 

-

On July 2nd, 2009... 

Manuel had to undergo a very painful scan and did not want to see anyone, nor answer the phone. He asked the Blessed Virgin for a sign to show that She loved him and was helping him. 

A little before midnight, he started to hear fireworks. 'Mom,' he said, 'today I suffered a lot, but Jesus wanted to reward me.'

Fr. Ignacio relates... 

that from the first moment, Manuel spoke to him about his special friend, Jesus. 

In the chapel, he would lie down on the pew [kerkbank] or floor to pray. If he was in the hospital, he went under the sheets, covered his head, and remained in the same position for ten to twenty minutes in absolute silence. At the most important moment of Communion, he conversed with Jesus as with his closest friend. 

-

Fr. Ignacio explained... 

'I asked him, if he saw Jesus face to face, and he answered me by saying that he felt His voice in his heart.'

One day, after Communion, Jesus said to him, 'Manuel, your heart is not your own. It is mine and I live in you.' But Manuel did not quite understand, so he asked Fr. Ignacio, 'What does Jesus mean?' The only words that came to the priest’s mind were those of St. Paul: 'Yet I live, no longer I, but Christ lives in me' (Gal 2:20).

-

Manuel said to his friends... 

'Jesus gave me suffering, because He needs suffering, united to Him, to save the world. Jesus called me ‘warrior of light’ to conquer the evil and darkness of the world.'

The little boy saw what his mission was with total clarity: 'Mom, are there really people who don’t love Jesus? We should bring the greatest possible number of souls to Him.' 

Love, sacrifice, and gift of self were inseparable realities for Manuel. One day, he candidly explained to his mother: 'To love Jesus, you should pray a lot, work hard, study, and offer sacrifices to Him.'

'Sacrifices?' His mother then asked him for an explanation. 

'For example,' the boy replied, 'you don’t want to eat pasta with zucchini, but you eat it anyway and offer it up out of love for Jesus.'

[bron]

licht-krijger 2

At the end of the summer of 2005... 

Manuel returned home to his family and loved ones. 

After playing games, he always asked them to pray the Rosary, because 'the Hail Marys make me feel better.' He often asked those near him to recite Hail Marys in moments of pain, because 'they make it go away,' or when he was afraid, because 'they give me strength and peace.' 

As time passed, his relationship with Our Lady intensified and became almost palpable.

One on occasion... 

Manuel was physically exhausted from countless treatments... 

and asked Our Lady for a special consolation. 

It was the village’s patron saint day and they took Our Lady out in procession. 'Mom, Mom!' Manuel exclaimed. 'Our Lady said to me, ‘You are my joy, and this afternoon I will have fireworks for you.’' 

His Mom explained that they were not expecting fireworks that day, but Manuel responded quite certain, 'You’re wrong, because Our Lady told me that there would be!' 

Afterwards, Manuel went to sleep but was later awoken by fireworks. He said to his mom, 'Now are you convinced? Our Lady told me, ‘You are my joy and these fireworks are for you.’'

[bron]

licht-krijger 1

Manuel Fodera...

offered his sufferings to 'convert the greatest number of souls.' 

'Jesus has called me warrior of light to conquer the evil and darkness of the world.'

Manuel was born on June 21st, 2001 in Calatafimi, Sicily. 

His siblings Francesco and Stefania were already teenagers, when their newborn brother Manuel arrived, and they welcomed him with great affection. 

Manuel received a Christian education in the heart of a joyful and lively family, where everything seemed to go smoothly, until July of 2005. At the age of four, Manuel complained about a strong pain in his right leg as well as a terrible fever and loss of appetite. A few days later, he was admitted to the Children’s Hospital of Palermo. Doctors diagnosed him with 'a massive infiltration of stage IV neuroblastoma that has spread to the iliac crest of the pelvis.' 

At that moment, his 'Way of the Cross' began, and it was to last five years. Little Manuel was going to suffer several operations, thirty chemotherapy cycles, a transplant, blood transfusions, and indescribable pain. 

-

It was the beginning of a unique, painful, yet very joyful journey for this little one who eventually felt the presence of Jesus speaking to him like a close friend. 

He first underwent an operation to remove his tumor, recovered from it, and received his first few cycles of chemotherapy. At first, he wanted to go to school and play with his friends, and he cried because he could not go. Then, after some time, the inexplicable occurred: Manuel accepted his treatment, becoming serene and docile.

Sister Prisca, a Franciscan religious from the hospital, was the first to notice this change and commented: 'He was very small, only four years old. Before receiving treatment, he always came to me saying, ‘Sr. Prisca, take me to the chapel because I want to see Jesus!’ Very gently, I took him into my arms and brought his little head close to the tabernacle. He was very happy, because he wanted to be Jesus’ dearest friend. Afterwards, we prayed the Holy Rosary together, and I was moved as I listened to him reciting the litanies by heart.

[bron]

manuel

Manuel Foderà

2001-2010

china 4

Fray Elías:

Deze verschijning op de 12e was anders. 

Voor het grootste deel van de verschijning zweeg Maria.

Ze manifesteerde zich eerst als de Koningin van de Vrede... 

maar Ze toonde veel Gezichten uit andere tijden, voornamelijk een Egyptisch Gezicht. 

Ze hield de hele tijd een Egyptisch kruis in Haar hand, en liet ons toen een aantal kralen zien die heel anders waren dan de rozenkrans. Het had een kruis dat ook een ander kruis was, we zouden het kunnen interpreteren als een Keltisch kruis. 

Maar wat dat betreft, Ze vertelde ons niet wat voor kruis dat was. Ze liet ons alleen dat kruis en die kralen zien terwijl we de Rozenkrans van de Rijken baden.

In werkelijkheid vroeg Maria zuster Alejandrina...

om het Weesgegroet in het Mandarijn te blijven bidden. 

Op dat moment ontstond er een relatie tussen Maria en de ziel van de zuster... 

omdat zij op de een of andere manier het bewustzijn van het Oosten vertegenwoordigde.

-

Terwijl iedereen werd aangemoedigd om in het Mandarijn te bidden... 

deed Maria een werk, een missie voornamelijk in China... 

en later verspreid naar Mongolië, Nieuw-Zeeland en Australië.

Maria liet ons zien waar ze aan werkte, terwijl we dat gebed in het Mandarijn bleven bidden.

Maria deed werk in de Zee van Japan, en veel van de dingen die daar dood zijn... 

kwamen weer tot leven. 

Maria activeerde piramides van Licht in de oceaan...

een universele beweging werd door haar voortgebracht. 

Ze creëerde op dat moment een Rijk van de Oceanen... 

waarvan we zullen proberen uit te leggen wat dat betekent.

Terwijl Maria werkte met het bewustzijn van China, Mongolië en Australië... 

werkte Ze ook alomtegenwoordig met de zielen van China. 

Ze bracht de hele Chinese beschaving dicht bij Haar... 

inclusief vele krijgers, keizers uit andere tijden. 

En nou ja, al die bevolking die daar destijds woonde. 

We begrepen op dat moment dat Maria met een zeer grote schuld te maken had...

en wat deze staat van Genade en Barmhartigheid mogelijk maakte...

was het gebed in het Mandarijn.

Op hetzelfde moment dat Maria met de oceanen werkte, werkte ze ook met al die zielen. 

Op dat moment bood ze hen aan, aan al die zielen die verloren waren op andere niveaus...

om naar de hemel te stijgen.

-

Dicht bij Zichzelf schiep Maria een andere Hemel... 

een meer sublieme bewustzijnsstaat, die Ze snel en ogenblikkelijk voorbereidde. 

Het was een hemelse en lichtgevende plaats waarheen Zij, door Haar aanbod, die bewustzijnen, die zielen naar dat Koninkrijk oprhief... 

alleen vanwege een sleutel die Zij ons openbaarde: de mogelijkheid dat Zij die beweging zou maken door het oprechte aanbod van een ziel, die haar hart aan Maria offerde in naam van al die bewustzijnen. 

Toen vertelde de Goddelijke Moeder ons dat God dat gebaar van liefde zag.

-

Op het moment dat Maria naderde om hier te verschijnen, in Aurora, vond er een onverwachte gebeurtenis plaats; daarom vroeg Maria ons om in het Mandarijn te blijven bidden.

Na al dat werk dat Maria deed, wat best heftig was, concentreerde ze zich direct op de koninkrijken van de natuur. Ze liet ons zien hoe ze door al onze gebeden in deze dagen, met het gebed van de rozenkrans voor de koninkrijken, met elk van de koninkrijken werkte, hoe ze wat er op de planeet was transformeerde, transmuteerde en bevrijdde. 

Om Haar taak af te maken, vroeg Ze ons om samen met Haar te bidden, zodat Ze deze kringloop van Genades kon sluiten, precies zoals Ze het noemde.

Vandaag manifesteerde Maria zich als een alomtegenwoordig en almachtig Wezen, en dat is hoe we het begrepen omdat ze met veel problemen tegelijkertijd te maken had. Het was iets heel nieuws voor ons, een mysterie dat Ze onthulde zodat we Haar Universele Taak zouden kennen.

Toen vroeg Zij ons om wat dingen...

We herinneren ons dat bij de speciale verschijningen die plaatsvonden voor de groepen van São Paulo een van die groepen een belangrijk verzoek van Maria ontving, specifiek een verzoek voor Afrika.

Onze-Lieve-Vrouw is van plan om verschijningen te doen in Afrika, in Angola en in Rwanda, om een ​​belangrijke bevrijdingstaak uit te voeren, waarvan ze zegt dat ze ons onbekend is.

Zij, met al Haar geduld en liefde, nodigde ons uit op dat moment van de verschijningen van São Paulo uit, ons allemaal als groepen zielen, zodat we begonnen te bidden voor dat speciale verzoek, dat Ze wil vervullen in Afrika, zodat alles zich manifesteert zich zoals gepland in het universum.

Eerst begrepen we niet wat Ze van ons vroeg, maar de tijd liet ons veel dingen begrijpen. Maria legde ons, door middel van enkele verschijningen die een paar maanden geleden plaatsvonden, beetje bij beetje uit waar de taak in Afrika over ging.

-

Zij vroeg een groep uit São Paulo om voor Afrika te bidden, en een andere groep om te bidden om de voorwaarden te scheppen dat Maria Afrika zou kunnen bereiken. 

Via deze groep bood ze aan om een taak af te maken die in 1982 in Rwanda begon. Toen verscheen  ze zeven jaar lang aan zeven zieners, in een poging de mensheid wakker te schudden voor een belangrijke roeping. Maria wil dus naar Rwanda en Angola om die ​​taak af te maken.

-

Daarom hebben we morgen, op verzoek van Onze Lieve Vrouw, de mogelijkheid om deel te nemen aan twee speciale sessies. 

In eerste instantie werden Moeder María Shimani en Trigueirinho door Onze-Lieve-Vrouw uitgenodigd om die Boodschap van Maria te bestuderen waarin ze vraagt ​​om naar Afrika te gaan. En in tweede instantie vroeg ze dat de broeders ons dichter zouden brengen bij wat Maria deed in die verschijningen in Rwanda. 

Omdat Maria ons bewustzijn wil voorbereiden, een veilige en ware toestand in ons wil scheppen. Mogen wij echte medewerkers zijn in deze belangrijke missie die Zij zal uitvoeren.

Dat wordt een bijzondere studie die Maria ons morgen heeft gevraagd. Na die studie zullen we op de 13e van elke maand de processie uitvoeren en ons voorbereiden op de maandelijkse verschijning van Maria.

-

Moeder Maria Shimani van Montserrat:

Welnu, we gaan die informatie voor morgen voorbereiden voor iedereen. 

Nu herinnerde ik me dat we een paar tieners hebben die hier in Casa Redención wonen en dat ze curriculaire studies doen. Een van de taken, die ze enige tijd geleden hadden, was een video maken over wat er in Afrika gebeurt. We waren allemaal verrast hoe die jongere broers sommige dingen die in Afrika gebeuren, konden onderzoeken en verdiepen.

We hebben de verschijningen in Rwanda bestudeerd, waarin vóór de genocide zeven jaar lang Maria waarschuwde en niemand naar Haar luisterde. Van die zeven zieners werden er zes gedood. Er is er een die nog steeds werkt om de Boodschap van Maria naar de wereld te brengen. 

En, op mysterieuze wijze, voegen zich enkele zilveren draden bij het werk dat Maria doet, en er worden voorwaarden gecreëerd zodat we daar kunnen komen, en biedt de Hiërarchie ons dat kanaal om alles wat daar was overgebleven te kunnen transmuteren.

Daarom gaan we hiervoor op jullie allemaal rekenen, zodat we als groepsbewustzijn allemaal kunnen samenwerken met Onze Lieve Vrouw. Morgen om vijf uur 's middags gaan we je uitnodigen om deel te nemen aan het onderzoek, dat we wereldwijd gaan uitzenden op Misericordia María TV. 

Na de studie gaan we met iedereen de processie en de verschijning van Onze-Lieve-Vrouw delen.

Dank u, moeder, voor al wat u ons geeft!

[12.8.14]

jaricot 3

As a young girl, she falls and falls ill. 

Her mother would have made a wish by offering her life... 

for the healing of her daughter. 

Effective wish, because indeed she dies 

while Pauline heals.

[wiki]

nieuw huis 5

nu écht Broederlijkheid, Gelijkheid & Gerechtigheid realiseren 

oftewel Liefde, Waarheid & Eenheid 

voor állen ! 

The real change that Africa needs... 

will not come from those who claim to be greater or more powerful than God. 

That help will come from anonymous hearts, selfless hearts... 

and, I would say, hearts sacrificed... 

for their fellow beings... 

so that Fraternity triumphs...

so that Equality is expressed... 

so that Justice is fulfilled... 

and no longer altered or modified...

in the ideal of the men and women of the Earth.

\

So that the True Law is fulfilled.

The Law of Love... 

of Truth... 

and of Unity... 

to which áll must be participants...

and no one can be distanced...

or be excluded from... 

the Law of Love... 

of Truth and... 

of Unity.

[19.7.22]