Als de ziel van de natuur in dialoog gaat met God... wat zegt ze dan?
Hoe wordt het beantwoord door de Schepper?
De ziel van de natuur spreekt tot God in stilte...
door de uitdrukking van schoonheid...
en de beweging van de elementen.
De ziel van de natuur drukt aan de Schepper haar pijn uit, door de wind, door de regen, door de gesloten en stille hemel, door de tijd die lijkt te stoppen om het leven te voelen van de aarde.
De natuur drukt haar gaven en haar liefde uit, door de bloemen, door de vruchten, door de groene bladeren en de bladeren die verwelken en zich overgeven aan vernieuwing.
Ze spreekt door de diepe stilte van de oceanen, hun evenwicht en hun overgave, hun constante en onbaatzuchtige dienstbaarheid, hun poging om het Scheppersproject voor deze wereld in leven te houden.
De ziel van de natuur spreekt tot God door de stilte van de aarde, in haar diepste lagen de oudste registraties vernieuwend van de mensheid, wat voorbij is gegaan met vuur transformerend, en aan de planeet materie verschaffend die voedt, die voorziet, die in stand houdt.
En God reageert op de natuur...
met de zon die het leven verlicht en onderricht...
met de nacht die herstelt en die moed brengt...
met de ademhaling die lucht en die adem wordt...
zodat er, ondanks alle dichtheid van de planeet, Geest is in de geest van alle wezens.
God reageert op de natuur met dankbaarheid...
en vernieuwt haar perfectie, haar schoonheid...
haar leven en haar vorm...
haar vrede.
Moge deze dialoog, kinderen, jullie leren...
om te dienen zonder voorwaarden...
om jezelf te geven uit liefde...
om kalmte uit te drukken, zelfs in tijden van chaos...
om in stilte te aanbidden wanneer de wereld in beroering komt...
en om te ontvangen, van de Heer, de dankbaarheid...
en de Liefde van Zijn oneindige Hart.
Daartoe heb je Mijn zegen.
De Meest Kuise
St. Jozef
[7.6.20]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten